Nei hae, gaman ad sjá tig. Endilega komdu innfyrir!

Hvernig tekst mér alltaf og eilíflega ad koma mér í tessar adstaedur? Second love all over again hérna í dag. Ég maetti galvösk á bókasafnid med hugann vid lesefnid sem beid mín. Ákvad ad gera tetta allt í réttri röd. Fór upp á efri haedina, fann mér saeti (saeti) og lagdi frá mér allt mitt hafurtask. Tví naest var ferdinni heitid á klósettid og í kjölfarid var tad kaffivélin. Nema hvad ad ég fer inná klósettid, spegla mig adeins.. tékka á taninu, laga augabrýrnar, girdi nidrum mig og sest á settid. Hugleiddi í smástund hvort tad vaeri eitt eda tvö, saettist á eitt og lét gossa. Í sömu andrá heyrdi ég hljód sem mér fannst heldur ótaegilegt og jafnframt afar vandraedalegt. Leit upp, sá tad ad mér skjátladist ei.. húnninn var á hreyfingu. Ég ákalladi gud, hurdin opnadist og ég ákalladi gud aftur, nú med virkilega ávítandi tón á röddinni. Bölvadur ad baenheyra mig ekki á örlagastundu, nei hann hleypir (fáránlega myndarlega) félaganum inn istället. Hann leit glottandi nidrá mig herra scandinavia, tar sem ég sat tarna med buxurnar á haelunum, lokadi hurdinni eins og vel upp alinn madur og fann sér annad klósett. Mig langadi mest ad skrída ofan í klósettid og dveljast tar um stund, já eda bara smella fingri og vera stödd á báti.. siglandi í gegnum Moskvu. Ég takkadi tó gudda fyrir ad geta hlegid ad tessu og enn fremur fyrir tad ad ég hafi ekki farid útí tá vitleysu ad reyna vid números dos tarna inni. Hefdi verid gaman ef megn lollalykt hefdi maett gaurnum. Tá fyrst hefdi gamli i himlen heyrt í mér. Jeddúdda. Gaman ad tessu.. bodskapurinn: endilega bara laesa klósetthurdinni ef tid hafid í hyggju ad setjast nidur og skrúfa frá. Tad hefdi kannski hjálpad mér. Fyrirbyggjandi adgerdir. Alltaf gódar.